# Życie

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Ah ici bas la douleur a la douleur s’enchaine,
> Le jour succede au jour et la peine a la peine.

Lamartine.

I czemu płakać, gdy szczęście odpływa?
Łza w chybkim[1] pędzie wstrzymać go nie zdoła;
Rzuć tylko okiem zroszonym dokoła:
Szczęście, na bezdnie grobu spoczywa.

Czas na swych skrzydłach i młodość porywa;
Połysk łudzący szczęścia się rozpłynął;
A gdy się groźno świat oczom rozwinął,
Najtkliwsze serca potargał ogniwa!

Wszak życie nasze ma szczęścia niewiele;
I łzy przelane głuche roszą głazy,
Marą są szczęścia łudzące obrazy;

Lecz ból i smutek dostawszy w udziale,
Czemuż nad jednym ronić łzy cierpieniem,
Gdy całe życie jest tylko westchnieniem?

chybki (daw.) — szybki i zwinny. [przypis edytorski]