# Żeglarz

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Des Seufzens Krafft vergeht nicht Stoff zum Seufzen

Young.

Gdy połysk szczęścia dla mnie się rozpłynął,
Gdy oko z łzami tylko słońce wita,
A kwiat ostatni młodości odkwita,
Czemuż do portu jeszczem nie zawinął[1]?

Kiedym od brzegów ojczystych odpłynął,
Szczęście mi błysło w wód czystych głębinie,
Ale jak fala, falą pchniętą, ginie,
Tak i wiek młody na wieki zaginął!

Księżyc w wód srebrnej kąpie się topieli,
Gwiazdy blask leją na nurty rozchwiane;
Światło na morza przestrzeni rozlane;

Lecz moja dusza światłości nie dzieli!
A gdy jęk fali przerywa tę ciszę,
Wspomnieniach przeszłości smutnie się kołyszę!

jeszczem nie zawinął — dziś: jeszcze nie zawinąłem. [przypis edytorski]