# To ona

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> E poi ch'amor die me vi fece accorta
> Fur i biondi capelli allor velati,
> E l'amoroso sguardo in se racolto!

Metastasio[1].

Czy słońce z oceanu dźwignęło się łona?
Jakiegoż światła jarawe promienie,
Ponurej nocy przedarłszy cienie,
Ujrzała dusza w myślach zatopiona?

Lampa na nieba błękicie zwieszona,
Nie sama słyszy miłości westchnienie?
W powietrzu słodkie rozeszło się brzmienie,
Echa zadrżały: to ona! to ona!

Gdy kwiaty zwiędłe przyciska do łona,
I łza z uśmiechem miesza się w jej oku,
Cała natura zabrzmiała: to ona!

Gdzie tylko stanie, zdrój życia wytryska,
Gdzie okiem rzuci, jasny promień błyska,
Zbliża się do mnie — jak gwiazda w obłoku!

E poi ch'amor die me vi fece accorta… — błędnie przypisane autorstwo — autorem tych słów jest Francesco Petrarka, a nie Metastasio. Jest to fragment sonetu XI z cyklu Sonety do Laury. [przypis edytorski]