# Ranek

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> And if I laugh it is not to weep!

Byron.

Ledwie gasnący zdmuchnąłem kaganek[1],
Aż już na wschodzie blady dzień zaświtał;
Rzuciwszy łoże, wybiegłem na ganek,
Bym pierwszy promyk wiosenny przywitał;

Ponury i dżdżysty owionął mnie ranek,
Świat w mgłach zakryty mą duszę zasmucił;
Szczyty gór ciemny chmur otoczył wianek;
A w tym skowronek w obłokach zanucił!

Ty śpiewasz! a ja mam zamykać tak skrycie,
I żal, i tęsknotę, co me serce ściska?
I dla mnie dopiero zaświtało życie;

Odkąd w twe oczy zajrzałem tak z bliska! —
Ja z wami się bawię, ja się z wami śmieję,
Pozwólcie! w tych śpiewkach niechaj łzę wyleję!

kaganek — lampka oliwna w postaci małego naczynia z gliny lub metalu. [przypis edytorski]