# Oko

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> . . . her eye in heaven
> Would through the airy region stream so bright
> That birds would sing and think it were not night![1]

Romeo and Julia.

Już kwiat w swój kielich zamknął krople soku,
Co noc na całe zlała przyrodzenie;
Jasne się światła rozlały strumienie,
Gwiazdy zadrżały w bladawym obłoku!

Lecz mnie przy twoim tu czuwając boku,
Ponure nocy ogarnęły cienie;
I gwiazd skry złote, księżyca promienie
W twoim się dla mnie zamknęły oku,

Ach! czemuż świat się nie pokrył powłoką;
Zbledniej księżycu, i wy nocne świece!
Już jej niebieskie nie szklą się źrenice!

Źródłem światła dla mnie twoje oko!
Tyś jednym spojrzeniem w moją duszę wlała,
Ten płomień czysty, którym teraz pała!

her eye in heaven… — słowa Romea z tragedii Shakespeare'a Romeo i Julia z aktu drugiego, sceny 2 w tłumaczeniu Józefa Paszkowskiego: „gdyby zaś jej oczy/ Wśród eterycznej zabłysły przezroczy,/ Ptaki ocknęłyby się i śpiewały,/ Myśląc, że to już nie noc, lecz dzień biały”. Red. WL. [przypis edytorski]