# Odpowiedź opatrzności

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Ob ein Gott sey? ob er einst erfülle
> Was die Sehnsucht weinend sich verspricht?
> . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
> Hoffen soll der Mensch! er frage nicht:

Tiedge.

Stój, nieodmienne są nieba wyroki,
Co Cię wtrącili w przeznaczenia koło,
A ty przed nimi korne[1] schylaj czoło;
Twe słabe oko nie przejrzy obłoki!

Choć wściekła burza rwie twarde opoki.
A wir Cię zdradny pochwyci głęboko:
Czuwa nad tobą opatrzności oko;
To i ocean uśmierzy głęboki!

Ten co swym słowem stworzył świat cały,
Olbrzymią ręką postawił te skały,
Ten z fal objęcia wydrzeć cię wydoła!

Choć głos rozpaczy o pomoc nie woła!
Na niego tylko pokładaj nadzieję,
On rosę niebieską na Ciebie wyleje!

korny (daw.) — pokorny. [przypis edytorski]