# Grób

Karol Bołoz Antoniewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> All'ombra de' cipressi e dentro l'urne
> Confortate di pianto, o forse il sonno
> Della morte men duro? . . .

Ugo Foscolo.

Po ciężkich burzach głos nas śmierci wzywa;
Wszak tylko bólem życia przeciąg cały!
Łudzącym blaskiem są serca zapały;
Nad grobem światła strumień się rozlewa!

Tu świat samotną ciszę nie przerywa,
Gdzie się cypresów[1] gałązki splątały;
Choć wicher pędzi o nadbrzeżne skały
Falę, ta, jęcząc, spokojnie odpływa!

Dusza się wzbiwszy w niebieskie przestworze,
Rozkosz nieznanych objąć nie może! —
Choć tu się leją smutku łzy obficie;

Żadna już zgasłe nie powróci życie;
Ale gdy miłość urnę śmierci rosi,
Kwiat się boleści nad grobem podnosi!

cypresy — tutaj: cyprysy. [przypis edytorski]