# Głos rospaczy

Karol Bołoz Antoniewicz

# Karol Bołoz Antoniewicz. Głos rozpaczy

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Sagt verborg'ne Mächte! warum wüthen
> So viel Stürme nieder unsre Blüthen?
> Warum fühlt der Mensch nur seinen Tod?

Tiedge.

Wiatr się wzmaga, burza bliska,
Wśród ciemnej morza toni,
Któż od zguby nas obroni,
Która z każdej fali tryska?

Coraz głośniej grzmi i łyska[1],
Wściekły wiatr za nami goni,
Któż nas wyrwie z tego dłoni!
Któren grom za gromem ciska;

Z łzami błagamy, o Panie!
Ratuj nas od wód topieli! —
Ach, on naszych klęsk nie dzieli,

On nas wtrąca w wód otchłanie;
Próżne jęki, próżne żale,
Zimnym grobem dla nas fale!

łyska — dzisiaj: błyska. [przypis edytorski]